Aktualności

PARAFIALNY TYDZIEŃ MODLITW O UZDROWIENIE

PARAFIALNY TYDZIEŃ MODLITW O UZDROWIENIE

PARAFIALNY TYDZIEŃ MODLITW O UZDROWIENIE

Lecz setnik odpowiedział: «Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko SŁOWO, a mój sługa odzyska zdrowie. (…). Do setnika zaś Jezus rzekł: «Idź, niech ci się stanie, jak uwierzyłeś». I o tej godzinie jego sługa odzyskał zdrowie (Mt 8, 8.13).

W dniach od 2 do 7 i 11 lutego 2026 r. będziemy mieli możliwość uczestniczyć w Parafialnym Tygodniu Modlitw o Uzdrowienie, czyli wspólnotowym wołaniu do Boga o dar uzdrowienia dla wszystkich chorych w naszej parafii, ale też tych, którzy proszą nas o taką modlitwę. W centrum każdego dnia będzie sprawowana Msza św. w intencji o dar uzdrowienia dla naszych Parafian z ofiar uczestniczących. Eucharystia jest spotkaniem z żyjącym, obecnym wśród nas Jezusem, który jest jedynym uzdrowicielem człowieka. Będziemy również przeżywać nabożeństwo z modlitwą o uzdrowienie i dobrze by było, gdybyśmy taką modlitwę podjęli również w naszych rodzinach, a także prosili Boga o uzdrowienie w modlitwie osobistej. Soczewką skupiającą w sobie wszystkie modlitwy będzie Jezusowe słowo uzdrowienia. Myśl zaczerpnięta jest z rozmowy Jezusa z setnikiem: Gdy wszedł do Kafarnaum, zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, mówiąc: «Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi» Rzekł mu Jezus: «Przyjdę i uzdrowię go». Lecz setnik odpowiedział: «Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko SŁOWO, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: "Idź!" - a idzie; drugiemu: "Chodź tu!" - a przychodzi; a słudze: "Zrób to!" - a robi». Gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i rzekł do tych, którzy szli za Nim: «Zaprawdę powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim. A synowie królestwa zostaną wyrzuceni na zewnątrz - w ciemność; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów». Do setnika zaś Jezus rzekł: «Idź, niech ci się stanie, jak uwierzyłeś». I o tej godzinie jego sługa odzyskał zdrowie (Mt 8, 5-13). Codziennie będziemy poszukiwać słowa uzdrowienia zawartego w liturgii słowa tego dnia i prosić Pana Jezusa, aby je wypowiedział wobec nas, naszych bliskich i wszystkich Parafian, którzy takiego słowa potrzebują i pragną. Natchnione przez Ducha Świętego słowa, zawarte w Piśmie św. są wypełnione duchową przestrzenią, którą możemy nazwać kliniką uzdrawiania chorych, we wszystkich sferach życia człowieka, czyli cielesnej, psychicznej i duchowej. Jedynym lekarzem tej kliniki jest Trójca Przenajświętsza, czyli Bóg Ojciec, który działa przez Syna w Duchu Świętym. Metodą leczenia jest wtajemniczenie chorego przez Jezusa, w przestrzeń o nazwie słowo uzdrowienia, które zawiera w sobie dar uzdrowienia. Św. Paweł mówi, że takich Jezusowych darów uzdrowień jest bardzo wiele (1 Kor 12, 9.28.30), zapewne tyle, ile jest chorób. Pierwsza z klinik oznaczona jest natchnionym słowem, którego grecki rdzeń iaomai, bibliści tłumaczą być uzdrowionym, uleczonym. W Piśmie świętym znajdziemy opisy 83 przypadków chorych, którzy korzystali z jej usług, z czego 28 opisują księgi Nowego Testamentu, zaś 55 Starego Testamentu, w greckim tłumaczeniu Septuaginty. Tak została uzdrowiona kobieta chora na upływ krwi (Mk 5, 29. Druga klinika jest określona natchnionym greckim słowem therapeuo, które znawcy j. greckiego tłumaczą: służyć, pomagać, opiekować się kimś, doglądać; w szerszym znaczeniu: leczyć, uzdrawiać. Pismo św. opisuje 52 przypadki leczących się w tej klinice, z czego 44 w Nowym Testamencie, a 8 w Starym Testamencie, w greckim tłumaczeniu Septuaginty. Rozważając perykopy ewangeliczne naszego tygodnia modlitw, zobaczymy, że tylko nieliczni chorzy z Nazaretu doświadczyli uzdrowienia w klinice nazwanej wspomnianym słowem, z powodu ich niedowiarstwa (Mk 6, 5), ale w innym miejscu, apostołowie wysłani przez Jezusa na ewangelizację zaświadczą, ze wielu chorych zostało uzdrowionych (Mk 6, 13). Ostatnia z omawianych klinik nosi grecką nazwę sodzo, którą znawcy tłumaczą jako: ocalić, ożywić, uzdrowić, zbawić, przyjść z pomocą. To w tej przestrzeni słowa leczona była kobieta cierpiąca na krwotok i powyższe słowo wypowiedziane przez Jezusa przyniosło jej uzdrowienie. Księgi Pisma św. opisują 397 przypadków wtajemniczenia we wspomniane słowo, aby otrzymać uzdrowienie, w NT 110 przypadków, zaś 8 w Starym Testamencie, w greckim tłumaczeniu Septuaginty 286. W przestrzeń takiego słowa został wtajemniczony Starzec Symeon, którego postać przybliżymy sobie w Święto Ofiarowania Pańskiego. Kiedy ono wypełniło się w jego życiu błogosławił Pana, gdyż zbawienie stało się jego udziałem (Łk 2, 25-32). Pan Jezus na ten wyjątkowy tydzień w życiu naszej parafii zaprasza wszystkich: dzieci, młodzież, średnie pokolenie i starszych. Będzie pukał do drzwi naszych dusz, a my słysząc takie delikatne pukanie, otwórzmy serca dla Jezusa, zaprośmy Go do mieszkania naszej duszy, włączmy się w parafialną modlitwę o uzdrowienie, zaprośmy też bliskich i znajomych. Nie zmarnujmy tego czasu, jak wtedy w 1979 r., kiedy Jezus przechodził przez Polskę, przez wsie i miasta, zakłady pracy, przez parafie i rodziny, ale przede wszystkim chciał zamieszkać w duszach Polaków. Ernest Bryll, polski poeta zapisał wtedy niezwykłe słowa zawarte w dziele Kolęda-Nocka: On pukał do drzwi naszych. A my zatajeni, z zaciśniętym oddechem siedzieliśmy w ciszy i każdy z nas udawał-pukania nie słyszy. On pukał do drzwi naszych. A my przytuleni do betonowych ścianek naszego mieszkania, do mebli z takim trudem znalezionych w sklepach, do makatek, co kryły na tynku spękania, chcieliśmy mieć choć chwilę spokoju. On czekał. Przez drzwi z cieniutkiej dykty słychać, jak waliło Jego serce. Nierówno, jakby zadyszane. Pewno dlatego, że miał w sercu ranę, albo może zwyczajnie winda nawaliła i szedł pieszo na piętro, jak my właziliśmy z tą ciężką szafą, wersalką i stołem. On dyszał teraz, jak my dyszeliśmy, żeby zamienić ściany, tak więzienne, gołe w miękkość mieszkania. Panie! – może potem, jak kurz zetrzemy z podług, jak wróci ochota zobaczyć Kogoś. Nie stój nam za drzwiami. Nie człap po nocach pustymi schodami. Nas teraz w domu nie ma. My nie wiemy sami, czy tam w sobie jesteśmy.

Szczegółowy plan modlitwy o uzdrowienie

Święto Ofiarowania Pańskiego – Matki Bożej Gromnicznej 02.02.2026 r. (poniedziałek)

W tym dniu, w znaku zapalonej w świątyni gromnicy powinniśmy ujrzeć Bożą moc uzdrowienia, którą Bóg - Uzdrowiciel zmagazynował w naszej duszy. Zbudował również drogę do tego „magazynu” i podarował ją ludzkości. Nazwa drogi brzmi: wiara. W Święto Ofiarowania Pańskiego zaniesiemy tę świecę do naszych domów i o zmroku zapalimy ją na nowo rozważając tajemnicę różańcową Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni, dokonamy aktu ofiarowania siebie i swojej rodziny Bogu. Módlmy się za tych, którzy potrzebują uzdrowienia, a także o to, abyśmy ostatnie tchnienie na tej ziemi oddali wpatrując się w blask gromnicy. Niech to nasze domowe nabożeństwo zakończy się modlitwą o szczęśliwą śmierć.

Wspólnota Parafian modląca się o uzdrowienie 03.02.2026 r. (wtorek)

W drugim dniu naszej modlitwy Jezus pokazuje nam początek drogi, na której obdarza nas słowem uzdrowienia. Jest nim gromadzenie się wierzących wokół Niego. Ewangelista zaznacza, że zgromadził się tłum, czyli bardzo dużo ludzi. We wtorek i pozostałe dni Parafialnego Tygodnia Modlitw o Uzdrowienie Jezus będzie oczekiwał na nas w naszych świątyniach. Wśród tej rzeszy ludzi powinni pojawić się ludzie z naszej parafii, którzy jak ów ewangeliczny Jair i kobieta cierpiąca na upływ krwi, potrzebują Jezusowego słowa uzdrowienia, ale przede wszystkim powinni pojawić się wierzący Parafianie, czyli dzieci, młodzież, rodziny, i starsze pokolenie, którzy w modlitwie wstawienniczej będą prosić Jezusa o uzdrowienie, dla siebie bądź swoich bliskich. W każdej parafii, zapewne i w naszej jest grupa ludzi, którzy jak owi Gerazeńczycy (Mk 5, 1-20), którzy doświadczyli uwolnienia od poważnego problemu ich życia, cudu dokonanego przez Jezusa, przyszli do Niego, zobaczyli uwolnionego od demonów człowieka, ale koniec końców poprosili Jezusa, aby odszedł z ich życia, gdyż woleli zostać przy „stadzie świń”, czyli zabronionym przez słowo Boże grzesznym procederze. Za takich ludzi też trzeba się modlić. Po Mszy św., będziemy brali udział w nabożeństwie o uzdrowienie, którego widocznym znakiem będą tzw. „błażejki”, dwie skrzyżowane, poświęcone świece. Za wstawiennictwem św. Błażeja, będziemy modlić się o uzdrowienie z chorób gardła i innych związanych z dzisiejszym słowem uzdrowienia, które odszukamy i wyjaśnimy w homilii. W tym dniu poświęcamy również jabłka, które spożyjemy w domu po wspólnej rodzinnej modlitwie i zapoznaniu się z postacią św. Błażeja.

Wrogowie uzdrowienia 04.02.2026 r. (środa)

W kolejnym dniu naszej modlitwy Jezus wchodzi do „rodzinnego miasta”, w gronie swoich uczniów. Gdzie ono leży? Ano tam, gdzie mieszka Jego rodzina, czyli ludzie wierzący i ochrzczeni, idący za Nim drogą wiary. Jeżeli dziś w Przysietnicy są tacy ludzie, to zgromadzą się wokół Niego w naszych świątyniach, aby otrzymać słowo uzdrowienia. W synagodze w Nazarecie zgromadziło się dużo ludzi, ale ich intencje nie były właściwe, gdyż Jezus nie mógł uwolnić mocy uzdrowienia. W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus pokazuje nam pewne postawy życiowe, które są ukryte w naszym wnętrzu i są przeszkodą, aby słowo uzdrowienia dotarło w głąb naszej duszy. Zgromadzeni w synagodze byli zdziwieni, a nawet oszołomieni głoszonym przez Jezusa słowem, mądrością i cudami, które czynił. Widzieli w nim tylko cieślę, znali Jego rodzinę i krewnych, nawet z imienia, dlatego mieli wiele wątpliwości co do Jezusa, lekceważyli Go i niedowierzali mu. Skąd się takie postawy rodzą się w nas? Zasiewają je w naszym wnętrzu, niczym ewangeliczne chwasty, siły ciemności, czyli demony i ludzie na ich usługach. Ta zgraja uczy nas uprawiania wspomnianych chwastów, abyśmy nie modlili się o słowo uzdrowienia. Dzisiejszemu nabożeństwu o uzdrowienie będzie towarzyszył znak „włożenia rąk”.

Powołanie 05.02.2026 r. (czwartek)

W pierwszy czwartek miesiąca Jezus przywołuje do Siebie sporą rzeszę ludzi i pragnie nas nauczyć rozeznawać swoje powołanie. Kościół Chrystusowy, na podstawie Jego słów, wyodrębnia cztery drogi powołania: kapłaństwo, stan zakonny, małżeństwo, życie w samotności jako „christifideles laici”, czyli wierni świeccy dla Królestwa Bożego. Kiedy, z pomocą Jego łaski, wybierzemy swoje powołanie, Jezus posyła nas na pielgrzymią drogę jego realizacji, której celem jest niebo. Na tej drodze obdarza nas niezwykłym darem, czyli władzą nad duchami nieczystymi (Mk 6, 7), co Kościół skomentuje, że wystarczy żyć w stanie łaski uświęcającej, a demony nie będą miały nad nami żadnej władzy. Wyznacza nam również zadanie chronienia swojego powołania, które dokonuje się na czterech etapach. Pierwszy przypomina nam, że droga ta związana jest z dynamizmem, czyli ciągłym zmierzaniem do celu, do nieba. Na drugim musimy pamiętać, aby nie zatrzymywać się w różnego rodzaju „przybytkach zła”. Nie powinniśmy schodzić z drogi powołania, a nawet jeżeli nam się przydarzy, to koniecznie trzeba podjąć drogę nawrócenia. Na trzecim stajemy do walki ze złem, oczywiście z pomocą łaski Bożej, której Jezus udziela nam w sakramentach, gdzie On wyrzuca złe duchy z naszego terytorium życia. Na czwartym etapie chronienia swojego powołania powinniśmy uczyć się i podejmować posługę uzdrawiania ludzi. Taką drogę swojego powołania przeszła św. Agata, której liturgiczne wspomnienie dziś obchodzimy. Czcimy ją jako dziewicę i męczennicę, której imię znaczy "dobra". W Tradycji naszego Kościoła wzywano św. Agatę jako patronkę chroniącą od ognia. Zwracają się do niej o pomoc niewiasty w różnych chorobach, szczególnie w chorobach piersi. W dzień św. Agaty pobłogosławimy chleb, sól i wodę, które miały chronić wierzących od piorunów i pożarów. W nabożeństwie zanurzymy w zbawczej Krwi Chrystusa wszystkich kroczących na czterech drogach powołania. W dzisiejszym dniu przypada rocznica śmierci ks. prał. Zygmunta Trojnara, naszego proboszcza, który odszedł do Pana w 2018 r. Będziemy się modlić o dar wiecznego zbawienia dla niego. Wieczorem uklęknijmy całą rodziną w naszych domach i pomódlmy się Litanią do Krwi Jezusa obejmując nasza modlitwą polecane powyżej intencje.

Człowiek, który sprzeniewierzył się swojemu powołaniu 06.02.2026 r. (piątek)

W pierwszy piątek miesiąca Ewangelista Marek pokazuje nam, króla Heroda, człowieka, który został namaszczony do pełnienia najbardziej zaszczytnego powołania, pełnienia misji królewskiej wśród ludu Izraela, który Bóg sobie wybrał. Król był jeden, jak jeden jest Bóg i był on jakby widzialną głową Boga na ziemi. Św. Marek pokazuje Heroda jako uosobienie człowieka, który całkowicie sprzeniewierzył się swojemu powołaniu. Wymienia tylko niektóre z jego grzechów: cudzołóstwo, rozbicie małżeństwa swojego brata, prześladowania ludzi prawych i świętych, zniewolenie lękiem i niepokojem, zabójstwa niewinnych i inne. To wszystko doprowadziło go na mieliznę życia, kiedy zaczął podejmować decyzje pod wpływem emocji, jak chociażby ta z córką Herodiady, kiedy nierozsądna przysięga wymogła na nim ścięcie głowy św. Jana Chrzciciela, który wzywał go do nawrócenia. Słowa Jana powodowały niepokój jego sumienia i uważał go za męża prawego i świętego, miał do niego respekt, chętnie go słuchał i brał w obronę, ale te resztki przyzwoitości zagłuszyły pędy zła wyrosłe na gruncie sprzeniewierzenia się swojemu powołaniu. Z pewnością w naszej parafii są ludzie, którzy sprzeniewierzyli się swojemu powołaniu, zapewne też każdy z nas ma sobie coś do zarzucenia w tej dziedzinie, dlatego dnia 11 czerwca 1899 roku papież Leon XIII dokonał poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Tenże papież 25 maja 1899 roku, na dwa tygodnie przed wspomnianym Aktem, wydał Encyklikę Annum Sacrum, gdzie zatwierdził Litanię do Najświętszego Serca Pana Jezusa składającą się z 33 wezwań, co nawiązuje do ziemskiego życia Jezusa. Na zakończenie Litanii kapłan zwraca się w modlitwie do Boga: Jezu cichy i pokornego Serca, która zostaje uzupełniona przez wiernych: Uczyń serca nasze według Serca Twego. W każdy pierwszy piątek miesiąca nasza wspólnota parafialna, przez cały dzień trwa na Adoracji Najświętszego Sakramentu, kiedy Jezus dokonuje dzieła uzdrowienia. Dziś podziękujmy Panu za wspólnotę Czcicieli Najświętszego Serca Pana Jezusa w naszej parafii. W modlitwie rodzinnej i zawsze, kiedy odkryjemy w sobie sprzeniewierzenie się swojemu powołaniu, módlmy się wspomnianą Litanią i powierzmy siebie i swoich bliskich w Akcie poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. To jest słowo uzdrowienia w dzisiejszym dniu.

Czciciele Niepokalanego Serca NMP 07.02.2026 r. (sobota)

Dziś, w pierwszą sobotę miesiąca, razem z Maryją, Apostołami i Czcicielami Niepokalanego Serca NMP gromadzimy się w duchowej przestrzeni Jej Niepokalanego Serca. Dziś pragniemy opowiedzieć Jezusowi o usłyszanych słowach uzdrowienia płynących z Jego Ewangelii w ciągu całego tygodnia, o dziełach duchowych, które zrodziły w nas owe słowa i których staliśmy się uczestnikami. Pragniemy podziękować za każdą Mszę św. i nabożeństwo pierwszosobotnie, które gromadzi bardzo wielu Czcicieli Niepokalanego Serca NMP z naszej parafii. W czasie porannego nabożeństwa, pragniemy prosić w modlitwie o uzdrowienie wszystkich, którzy zaniedbują stan łaski uświęcającej w swoim życiu, o przywrócenie Bożego spojrzenia na dziewictwo i macierzyństwo, zszargane przez dzisiejsze prądy myślowe „tego świata”. Modlimy się też o zaprzestanie deprawacji dzieci i młodzieży, ale przede wszystkim o łaskę świętości: Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz! (Kpł 19, 2). Świętość najbardziej upodabnia nas do Boga i nadaje właściwą tożsamość Kościołowi. Grzech zaś najbardziej uderza w świętość zadając trudno gojące się rany, które są przyczyną chorób duchowych, te zaś stają się podłożem, gdzie rozwijają się choroby psychiczne. Choroby duchowe i psychiczne wywołują choroby cielesne w nas. Wszystkie wymienione prowadzą do śmierci cielesnej, a często również wiecznej. Święci to ci, którzy stawiali mężnie czoła swoim zranieniom i chorobom, i przy pomocy łaski Bożej, pokonali je. W czasie porannego nabożeństwa modląc się Litanią do Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i zawierzając wszystkich zebranych temuż Sercu, prosimy o słowo uzdrowienia. Odnajdziemy je, idąc za wskazaniem Jezusa, w miejscach pustynnych, gdzie na osobności, wobec Najświętszego Sakramentu, znajdziemy ukojenie dla naszych zabieganych serc.

7. Światowy Dzień Chorego 11.02.2026 r. (środa)

Wspomnienie liturgiczne NMP z Lourdes. Światowy Dzień Chorego został ustanowiony 13 maja 1992 r. przez św. Jana Pawła II. W tym dniu będziemy uczestniczyć we Mszy św. z modlitwą o uzdrowienie, w intencji wszystkich naszych Parafian, z udzieleniem sakramentu chorych. Jest to szczególny dzień Duchowych Dzieci św. Marcina, wspólnoty starającej się żyć jego charyzmatem. Słowo uzdrowienia towarzyszyło naszemu Patronowi w czasie całej jego biskupiej posługi i towarzyszy do dziś w tajemnicy świętych obcowania.

Wyświetlenia artykułu: 43